How to Be a Friend - An Ancient Guide to True Friendship (Ancient Wisdom for Modern Readers) - Hardcover

Buch 6 von 46: Ancient Wisdom for Modern Readers

Cicero; Freeman, Philip

 
9780691177199: How to Be a Friend - An Ancient Guide to True Friendship (Ancient Wisdom for Modern Readers)

Inhaltsangabe

A splendid new translation of one of the greatest books on friendship ever written

In a world where social media, online relationships, and relentless self-absorption threaten the very idea of deep and lasting friendships, the search for true friends is more important than ever. In this short book, which is one of the greatest ever written on the subject, the famous Roman politician and philosopher Cicero offers a compelling guide to finding, keeping, and appreciating friends. With wit and wisdom, Cicero shows us not only how to build friendships but also why they must be a key part of our lives. For, as Cicero says, life without friends is not worth living.

Filled with timeless advice and insights, Cicero’s heartfelt and moving classic—written in 44 BC and originally titled De Amicitia—has inspired readers for more than two thousand years, from St. Augustine and Dante to Thomas Jefferson and John Adams. Presented here in a lively new translation with the original Latin on facing pages and an inviting introduction, How to Be a Friend explores how to choose the right friends, how to avoid the pitfalls of friendship, and how to live with friends in good times and bad. Cicero also praises what he sees as the deepest kind of friendship—one in which two people find in each other “another self” or a kindred soul.

An honest and eloquent guide to finding and treasuring true friends, How to Be a Friend speaks as powerfully today as when it was first written.

Die Inhaltsangabe kann sich auf eine andere Ausgabe dieses Titels beziehen.

Über die Autorin bzw. den Autor

Philip Freeman is the editor and translator of How to Grow Old, How to Win an Election, and How to Run a Country (all Princeton). He is the author of many books, including Searching for Sappho (Norton) and Oh My Gods: A Modern Retelling of Greek and Roman Myths (Simon & Schuster). He holds the Fletcher Jones Chair of Western Culture at Pepperdine University and lives in Malibu, California.

Von der hinteren Coverseite

A splendid new translation of one of the greatest books on friendship ever written.

Auszug. © Genehmigter Nachdruck. Alle Rechte vorbehalten.

How to Be a Friend

An Ancient Guide to True Friendship

By Marcus Tullius Cicero, Philip Freeman

PRINCETON UNIVERSITY PRESS

Copyright © 2018 Philip Freeman
All rights reserved.
ISBN: 978-0-691-17719-9

Contents

Introduction, vii,
Laelius de Amicitia / How to Be a Friend, 1,
Notes, 179,
Further Reading, 187,


CHAPTER 1

Laelius de Amicitia


1. Quintus Mucius augur multa narrare de Gaio Laelio socero suo memoriter et iucunde solebat, nec dubitare illum in omni sermone appellare sapientem. Ego autem a patre ita eram deductus ad Scaevolam sumpta virili toga, ut, quoad possem et liceret, a senis latere numquam discederem. Itaque multa ab eo prudenter disputata, multa etiam breviter et commode dicta memoriae mandabam, fierique studebam eius prudentia doctior. Quo mortuo me ad pontificem Scaevolam contuli, quem unum nostrae civitatis et ingenio et iustitia praestantissimum audeo dicere. Sed de hoc alias; nunc redeo ad augurem.

2. Cum saepe multa, tum memini domi in hemicyclio sedentem, ut solebat, cum et ego essem una et pauci admodum familiares, in eum sermonem illum incidere, qui tum fere multis erat in ore. Meministi enim profecto, Attice, et eo magis, quod Publio Sulpicio utebare multum, cum is tribunus plebis capitali odio a Quinto Pompeio qui tum erat consul dissideret, quocum coniunctissime et amantissime vixerat, quanta esset hominum vel admiratio vel querela.

3. Itaque tum Scaevola, cum in eam ipsam mentionem incidisset, exposuit nobis sermonem Laeli de amicitia, habitum ab illo secum et cum altero genero Gaio Fannio Marci filio, paucis diebus post mortem Africani. Eius disputationis sententias memoriae mandavi, quas hoc libro exposui arbitratu meo; quasi enim ipsos induxi loquentes, ne 'inquam' et 'inquit' saepius interponeretur, atque ut tamquam a praesentibus coram haberi sermo videretur.

4. Cum enim saepe mecum ageres, ut de amicitia scriberem aliquid, digna mihi res cum omnium cognitione tum nostra familiaritate visa est; itaque feci non invitus, ut prodessem multis rogatu tuo. Sed ut in Catone Maiore, qui est scriptus ad te de senectute, Catonem induxi senem disputantem, quia nulla videbatur aptior persona quae de illa aetate loqueretur quam eius qui et diutissime senex fuerit, et in ipsa senectute praeter ceteros floruisset; sic cum accepissemus a patribus maxime memorabilem Gai Laeli et Publi Scipionis familiaritatem fuisse, idonea mihi Laeli persona visa est quae de amicitia ea ipsa dissereret quae disputata ab eo meminisset Scaevola. Genus autem hoc sermonum positum in hominum veterum auctoritate et eorum illustrium, plus nescioquo pacto videtur habere gravitatis; itaque ipse mea legens sic afficior interdum ut Catonem, non me loqui existimem.

5. Sed ut tum ad senem senex de senectute, sic hoc libro ad amicum amicissimus scripsi de amicitia; tum est Cato locutus quo erat nemo fere senior temporibus illis, nemo prudentior; nunc Laelius et sapiens (sic enim est habitus) et amicitiae gloria excellens de amicitia loquetur. Tu velim a me animum parumper avertas, Laelium loqui ipsum putes. Gaeus Fannius et Quintus Mucius ad socerum veniunt post mortem Africani; ab his sermo oritur, respondet Laelius, cuius tota disputatio est de amicitia; quam legens te ipse cognosces.

6. Fannius: Sunt ista, Laeli; nec enim melior vir fuit Africano quisquam nec clarior. Sed existimare debes omnium oculos in te esse coniectos: unum te sapientem et appellant et existimant. Tribuebatur hoc modo M. Catoni, scimus L. Acilium apud patres nostros appellatum esse sapientem, sed uterque alio quodam modo: Acilius quia prudens esse in iure civili putabatur, Cato quia multarum rerum usum habebat. Multa eius et in senatu et in foro vel provisa prudenter vel acta constanter vel responsa acute ferebantur; propterea quasi cognomen iam habebat in senectute sapientis.

7. Te autem alio quodam modo, non solum natura et moribus, verum etiam studio et doctrina esse sapientem: nec sicut vulgus, sed ut eruditi solent appellare sapientem, qualem in reliqua Graecia neminem (nam qui Septem appellantur, eos qui ista subtilius quaerunt in numero sapientium non habent), Athenis unum accepimus, et eum quidem etiam Apollinis oraculo sapientissimum iudicatum: hanc esse in te sapientiam existimant, ut omnia tua in te posita esse ducas, humanosque casus virtute inferiores putes. Itaque ex me quaerunt, credo ex hoc item Scaevola, quonam pacto mortem Africani feras; eoque magis, quod proximis Nonis, cum in hortos D. Bruti auguris commentandi causa, ut adsolet, venissemus, tu non adfuisti, qui diligentissime semper illum diem et illud munus solitus esses obire.

8. Scaevola: Quaerunt quidem, Gai Laeli, multi, ut est a Fannio dictum. Sed ego id respondeo quod animum adverti, te dolorem quem acceperis cum summi viri tum amicissimi morte, ferre moderate; nec potuisse non commoveri, nec fuisse id humanitatis tuae. Quod autem Nonis in collegio nostro non adfuisses, valetudinem respondeo causae, non maestitiam fuisse.

Laelius: Recte tu quidem, Scaevola, et vere. Nec enim ab isto officio, quod semper usurpavi cum valerem, abduci incommodo meo debui, nec ullo casu arbitror hoc constanti homini posse contingere, ut ulla intermissio fiat officii.

9. Tu autem, Fanni, quod mihi tantum tribui dicis quantum ego nec adgnosco nec postulo, facis amice, sed ut mihi videris, non recte iudicas de Catone. Aut enim nemo, quod quidem magis credo, aut si quisquam, ille sapiens fuit. Quomodo, ut alia omittam, mortem filii tulit! Memineram Paulum, videram Galum; sed hi in pueris, Cato in perfecto et spectato viro.

10. Quam ob rem cave Catoni anteponas ne istum quidem ipsum quem Apollo, ut ais, sapientissimum iudicavit; huius enim facta, illius dicta laudantur.

De me autem (ut iam cum utroque vestrum loquar) sic habetote: Ego si Scipionis desiderio me moveri negem, quam id recte faciam viderint sapientes, sed certe mentiar. Moveor enim tali amico orbatus qualis, ut arbitror, nemo umquam erit; ut confirmare possum, nemo certe fuit. Sed non egeo medicina: me ipse consolor, et maxime illo solacio, quod eo errore careo quo amicorum decessu plerique angi solent. Nihil mali accidisse Scipioni puto: mihi accidit, si quid accidit. Suis autem incommodis graviter angi non amicum, sed se ipsum amantis est.

11. Cum illo vero quis neget actum esse praeclare? Nisi enim, quod ille minime putabat, im-mortalitatem optare vellet, quid non adeptus est quod homini fas esset optare? Qui summam spem civium, quam de eo iam puero habuerant, continuo adulescens incredibili virtute superavit; qui consulatum petivit numquam, factus consul est bis, primum ante tempus, iterum sibi suo tempore, rei publicae paene sero; qui duabus urbibus eversis, inimicissimis huic imperio non modo praesentia verum etiam futura bella delevit. Quid dicam de moribus facillimis, de pietate in matrem, liberalitate in sorores, bonitate in suos, iustitia in omnes? Nota sunt vobis; quam autem civitati carus fuerit, maerore funeris indicatum est. Quid igitur hunc paucorum annorum accessio iuvare potuisset? Senectus enim quamvis non sit gravis, ut memini Catonem anno ante quam est mortuus mecum et cum Scipione disserere, tamen aufert eam viriditatem in qua etiam nunc erat Scipio.

12. Quam ob rem vita quidem talis fuit vel fortuna vel gloria, ut nihil posset accedere; moriendi autem sensum celeritas abstulit. Quo de genere mortis difficile dictu est; quid homines suspicentur, videtis; hoc vere tamen licet dicere, Publio Scipioni, ex multis diebus quos in vita celeberrimos laetissimosque viderit, illum diem clarissimum fuisse, cum senatu dimisso domum reductus ad...

„Über diesen Titel“ kann sich auf eine andere Ausgabe dieses Titels beziehen.